2012
Refleksja o wewnętrznej anatomii rzeczy.
Każdy pozornie martwy obiekt, forma, nawet tak elementarna jak sześcian, ma swoje wewnętrzne życie. Meandry i pamięć, które go tworzą. Pewność zewnętrznej struktury może być pozorna. Rozpięty między wierzchołkami kształt sześcianu jest jak membrana dla wewnętrznych i organicznych arterii, wyłapująca drgania i dramaty, zmieniająca geometryczną strukturę, zacierając jej granice. Ściany tracą swoje geometryczne napięcie. Prawdziwa opowieść rozgrywa się wewnątrz.
Czy forma kształtuje znaczenie? Czy zawsze odzwierciedla wewnętrzną strukturę, a może zaciera, celowo lub nie, zniekształca lub kamufluje? Zestawiam geometryczną, ustrukturalizowaną wzorami matematycznymi formę sześcianu z materiami, które nie mają możliwości i odpowiednich cech fizycznych, aby utrzymać napięcie figury. W tym wydaniu sześcian nie zgadza się na swoją geometryczną dyscyplinę.
Wszystko jest porządkiem. Nie zawsze rozpoznanym.
Reflection on the inner anatomy of things.
Every seemingly lifeless object or form – even one as elementary as a cube – has its own inner life. The meanders and memories that constitute it. The certainty of an external structure may be illusory. The cube’s form, stretched between its vertices, becomes like a membrane for internal, organic arteries, capturing vibrations and dramas, transforming the geometric structure and blurring its boundaries. The walls lose their geometric tension. The true narrative unfolds inside.
Does form shape meaning? Does it always reflect inner structure, or does it sometimes blur it – intentionally or not – distort or camouflage it? I juxtapose the geometric form of the cube, structured by mathematical patterns, with materials that lack the physical properties required to sustain the figure’s tension. In this iteration, the cube refuses its own geometric discipline.
Everything is an order. Not always recognized.
